Najstarsze srebra były ekspozycyjnymi przedmiotami kupowanymi na pokaz, a zarazem jako lokata pieniędzy. Rachunki za nie składały się z dwóch mniej więcej równych części. Połowę stanowił koszt srebra, drugą połowę koszt wzoru, czyli koszt wykonania danego przedmiotu.

System ten zmienił się w początkach XVIII w. z chwilą powstania się wpływowej warstwy kupieckiej oraz młynów parowych, w których walcowano blachę. Oba te czynniki miały wpływ na wzrost liczby potencjalnych odbiorców i spadek kosztów produkcji.

Typy, rozmiary i formy pudełek na tytoń, tabakę, sole trzeźwiące i inne substancje są tak różnorodne, że kolekcjonowanie tego typu pojemników stało się odrębną dziedziną. Najczęściej są to przedmioty bardzo dekoracyjne, a ponieważ są niewielkie, wielu zbieraczy może sobie pozwolić na ich zakup.

Pochodzą one głównie z okresu wiktoriańskiego i czasów późniejszych, kiedy koszty produkcji znacznie się obniżyły. Pojawiły się wówczas wzory figuralne np. oprawne w srebro dzbanki do wina, kałamarze, a nawet kandelabry przybierały formy różnych zwierząt, takich jak niedźwiedzie czy psy.

post dodano w następujących kategoriach: Biznes |